Every contact leaves a trace

separator

“Every contact leaves a trace.” — Edmond Locard

DNA is een zegen voor de opsporing. Treft de politie sporen aan op bijvoorbeeld het lichaam van een slachtoffer dan zal een verdachte moeten uitleggen hoe die sporen daar komen. Doet hij dat niet dan wordt vaak gedacht: bingo. Dit moet de dader wel zijn. Maar, let ook op de valkuilen van DNA-bewijs en oordeel niet (te) snel. Een zaak uit 2012 waarover de organisatie The Marshall Project eerder dit jaar heeft geschreven toont aan dat DNA vondsten op een plaats delict niet zaligmakend zijn.

Lukis Anderson, een dakloze man uit San Jose, Californië, werd in 2012 gearresteerd omdat hij betrokken zou zijn geweest bij het plegen van een overval. Een rijke zakenman was tijdens de overval met tiewraps en duct tape vastgebonden en door verstikking om het leven gekomen. Hoe kwam de politie bij Anderson terecht? Het bleek dat zijn DNA was aangetroffen op de vingernagels van het slachtoffer. Uit onderzoek van de advocaat van Anderson bleek echter dat de verdachte een perfect alibi had, hij lag ten tijde van de overval en moord namelijk in het ziekenhuis. Medische gegevens van Anderson bevestigden dat. De aanklagers gingen uit van een vergissing, het ziekenhuis had vast een foute datum opgeschreven, of iemand had het ID bewijs van de verdachte gestolen. De advocaat van Anderson hield echter vol en kreeg uiteindelijk gelijk. Het bleek dat de ambulance medewerkers die Anderson wegens openbare dronkenschap naar het ziekenhuis hadden vervoerd, drie uur later op de plaats delict, bij het slachtoffer van de overval waren geweest. Het DNA van Anderson moet bij die gelegenheid onbedoeld zijn verplaatst, ofwel via de kleding van de ambulance medewerkers of door gebruik te maken van dezelfde saturatiemeter. Na maanden voorlopige hechtenis kwam Anderson vrij. Hij bleek onschuldig te zijn. Anderson en het slachtoffer hadden elkaar nog nooit ontmoet en toch zat er DNA van de één op de nagels van de ander.

De zaak van Lukis Anderson en het verplaatste DNA kan voor een advocaat een argument zijn om de cliënt te adviseren zich op zijn zwijgrecht te beroepen.

Share on LinkedInTweet about this on TwitterShare on Facebook